Telefoon

010-4332610


Adres

Oude Binnenweg 115 Rotterdam


mobile logo

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: MISTA SAVONA – HAVANA MEETS KINGSTON

 

Hoewel de eilanden Jamaica en Cuba historisch gezien diep met elkaar verweven zijn, is er sinds de jaren 50 nooit meer sprake geweest van muzikale uitwisseling. Dit heeft uiteraard diverse politieke oorzaken, maar de grootste redenen zijn de taalbarrière en het reisverbod dat tussen beide eilanden heerste. De Jamaicaan Mista Savona kwam in 2013 voor het eerst op Cuba en zag direct een muzikale connectie tussen beide eilanden. Enkele jaren later liet hij enkele Jamaicaanse muzikanten waaronder het legendarische ritmetanden Sly & Robbie, percussionist Bongo Herman, en gitarist Winston ‘Bopee’ Bowen naar de befaamde Cubaanse Egrem Studio komen om met plaatselijke helden Havana Meets Kingston op te nemen. Een juist besluit, want het spelplezier druipt eraf. Bekende Cubaanse melodieën worden ondersteund door traditionele Jamaicaanse rootsreggaeritmes die het geheel een flinke oppepper geven. Het resultaat is het allerzonnigste project van 2017.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: SHARON JONES & THE DAP-KINGS – SOUL OF A WOMAN

Sharon Jones stierf in 2016 aan de gevolgen van alvleesklierkanker. Desondanks was het jaar ervoor een van haar meest energieke jaren. Onvermoeibaar bestormde ze podia over de hele wereld, ze was het onderwerp van de documentaire Miss Sharon Jones!, en ze zag ook nog tijd om haar laatste album Soul Of A Woman op te nemen. Deze plaat opent met Matter Of Time, een vrij naïeve, doch optimistische soulsong met de boodschap dat het niet lang zal duren voordat er vrede op de wereld is. Vervolgens slaat zij de rhythm’n’blues weg in met Sail On! dat lijkt of het geschreven is voor James Hunter die zich tegenwoordig ook in de stal van de Daptone artiesten bevindt. Verder nog het vrolijke Rumors en de sixtiessoul van Searching For A New Day. De rest van Soul Of A Woman is gevuld met stemmige ballads. Al met al een waardig afscheid van een grootse soulzangeres die pas laat tot bloei kwam.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: SWEET PEA ATKINSON – GET WHAT YOU DESERVE

Sweet Pea Atkinson maakt in de jaren 80 furore als leadzanger van Was (Not Was). Deze band scoorde een enorme hit met Walk The Dinosaur. Het is echter alweer 35 jaar geleden dat deze markante zanger zijn laatste soloalbum uitbracht. In de tussentijd verdiende hij zijn geld als zanger bij Lyle Lovett’s band en met gastbijdragen op albums van onder meer Bob Dylan, Solomon Burke, en Bonnie Raitt. Atkinson werd geronseld voor Blue Note door oud-werkgever Don Was die daar inmiddels de scepter zwaait. Hij was tevens verantwoordelijk voor de productie van drie nummers. De overige zeven werden door Keb’ Mo’ geproduceerd. Get What You Deserve staat vol met funk, soul, en blues voor een groot deel in een jaren 60, begin jaren 70 jasje, perfect op maat gesneden voor Atkinson’s rauwe bluesstem. De kans is groot dat zijn solocarrière na dit album pas echt goed op gang komt.

Luister hier naar Sweet Pea Atkinson’s versie van You Can Have Watergate, origineel uitgebracht door James Brown & The JB’s.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: LEON RUSSELL – ON A DISTANT SHORE

On A Distant Shore, het laatste album van zanger Leon Russell, werd tien maanden na zijn dood in november 2016 uitgebracht. Het openingsnummer en tevens de titelsong laat horen dat hij zijn eind zag naderen. Met zijn gruizige, gebroken stem die overigens altijd zijn handelsmerk was geweest, zingt hij weemoedig: “Sounds like a funeral for some person here and I might be the one.” en “I hear the sound of violins, is this how there story ends? And I’m lost on a distant shore.” Het maakt op pijnlijke wijze duidelijk dat hij wist dat hij niet lang te leven had. Voor de nieuwe nummers haalde hij zijn inspiratie vooral uit Amerikaanse jazz en pop standards. Verder nam hij nieuwe versies op van zijn klassiekers This Masquerade, Hummingbird en A Song For You. Alle songs werden voorzien van schitterende strijkersarrangementen van Larry Hall. On A Distant Shore is een van Russell’s beste albums van de laatste jaren en een bijzonder waardig afscheid. Aan welke kust hij zich ook bevindt, hij zit daar waarschijnlijk met een enorme grijns op zijn gezicht.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: THE ISLEY BROTHERS + SANTANA – POWER OF PEACE

Carlos Santana liep al jaren rond met een plan om een album te maken met covers van artiesten waar hij een grenzeloos respect voor heeft. Tevens wilde hij als groot bewonderaar van The Isley Brothers ooit een plaat maken met zanger Ronnie Isley. Met Power Of Peace gaan beide lang gekoesterde wensen eindelijk in vervulling. De slow soul behoudt in deze opstelling het zachte en warme karakter, maar de snellere nummers zijn door de gierende gitaren van Santana en Ernie Isley, en het stevige drumwerk van Cindy Blackman-Santana eerder onderhevig aan een rockbehandeling. Een ding staat vast, het gezelschap weet elk nummer op unieke wijze eigen te maken. Luister maar eens naar de iets stevigere bewerking van Gypsy Woman van Curtis Mayfield, of naar de stomende rockuitvoering van Higher Ground van Stevie Wonder. Dit maakt Power Of Peace tot een project dat in andere handen waarschijnlijk een uiterst desastreus resultaat tot gevolg zou hebben, maar met dit gezelschap om meer vraagt.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: EDDIE PALMIERI – SABIDURIA

Eddie Palmieri zit al meer dan 50 jaar achter de piano. Wat hij voor latin jazz  heeft gedaan, wordt weleens vergeleken met de inspanningen van Miles Davis voor jazz, en James Brown voor soul. In de jaren 60 gold vaak de formule hard bop + een percussionist = latin jazz. Vaak waren de latin elementen slechts te gast bij conventionele jazz. Dankzij mensen als Palmieri werd latin jazz gezien als een volwassen muziekstroming. Hij gebruikte de Latijns-Amerikaanse muziek als uitvalbasis om echte latin jazz te maken. Door het swingende karakter van die muziek zag hij zichzelf altijd als de leider van een dance band. Op Sabiduria – wat wijsheid betekent – laat Palmieri vooral horen dat hij na al die jaren nog niets aan energie heeft ingeleverd. Met veel nieuwe versies van ouder materiaal en nieuwe composities laat hij horen dat de latin groove voorop staat in zijn muziek. Altijd energiek en dansbaar. Een van de hoogtepunten is het funky titelnummer waarin hij wordt begeleid door meesterdrummer Bernard Purdie, saxofonist Ronnie Cuber, bassist Marcus Miller, en gitarist David Spinozza.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: NEW COOL COLLECTIVE BIG BAND – FEATURING THIERNO KOITE

In 2012 reisde New Cool Collective naar Senegal voor een aantal concerten en een opnamesessie. In hun vrije tijd wilden zij een optreden van een locale band zien. Tot hun grote verrassing speelde Orchestra Baobab in een plaatselijk restaurant. Tijdens de tweede set werd frontman Benjamin Herman gevraagd om een nummer mee te spelen. Als groot bewonderaar van de band had hij niet het idee dat hij ook maar iets kon bijdragen aan de schitterende muziek van Orchestra Baobab, en betrad trillend van de zenuwen het podium. Volgens eigen zeggen maakte hij er een zooitje van, maar hij kwam wel in contact met de legendarische saxofonist Thierno Koite. In 2016 had de New Cool Collective Big Band genoeg geld bij elkaar geschraapt om Koite uit te nodigen voor een serie concerten en een opnamesessie. New Cool Collective Big Band Featuring Thierno Moite is het resultaat. Een frisse zomerse plaat die de veelzijdigheid van New Cool Collective weer een paar stappen verder brengt. Kijk en luister hier hoe frontman Benjamin Herman vertelt over de samenwerking met Thierno Koite.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: MY BABY – PREHISTORIC RHYTHM

Het heeft drie jaar geduurd voordat broer en zus Sheik (drums) en Cato van Dijck (zang) en de uit Nieuw-Zeeland afkomstige gitarist Daniel ‘daFreez” Johnston klaar waren met hun derde album Prehistoric Rhythm. Evenals de voorganger Shamanaid is deze gebaseerd op spirituele muziek (gospel en voodoo) aangevuld met de hypnotische muziek uit shamanistische rituelen. Voeg daar lichte elementen uit de house, psychedelische gitaarrifjes uit de blues, en subtiele funkelementen aan toe, en hun geluid is omschreven. Waar Shamanaid een openbaring was, tekent zich nu een goed werkende formule af die garant staat voor een uitstekende verzameling songs. De verrassing is er een beetje af, maar het concept werkt als een tierelier. Vooral de afwisseling en de zorgvuldig opgebouwde songstructuur zorgen voor spannende wendingen binnen de nummers. Hun gedweep met funky beats werkt echter iets minder, want hun kracht ligt in het open karakter van hun muziek. De funky beats vullen het geheel iets teveel op waardoor de magie verdwijnt. Al met al is Prehistoric nu al een van de beste Nederlandse albums van 2017.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: IZO FITZROY – SKYLINE

De Britse zangeres Izo Fitzroy heeft een dijk van een stem die zij in haar jeugd zorgvuldig heeft opgebouwd in een gospel koor. Qua kracht is haar stemgeluid te vergelijken met moderne, blanke soulzangeressen als Kylie Auldist, Alice Russell, en Laura Vane. Voeg daar wat inspiratiebronnen aan toe in de vorm van vrouwelijke blueslegendes als Janis Joplin, Susan Tedeschi, en Beth Hart, en het wordt al gauw duidelijk dat hier een nieuw, krachtig zangtalent is opgestaan. Onder de bezielende, productionele leiding van Dr. Rubberfunk die voor de gelegenheid zijn computers heeft uitgeschakeld en dit keer volledig analoog aan de slag gaat, is Fitzroy’s debuut Skyline een topdemonstratie in rauwe funk, soul, en blues geworden. Het heeft dezelfde impact als het album Changes (1980) toen Etta James samen met Allen Toussaint de funkkant op ging. Rauw, hard, en reteswingend.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: TAKUYA KURODA – ZIGZAGGER

Al is Zigzagger alweer zijn vijfde album, toch werd de Japanse trompettist Takuya Koroda pas echt bekend door zijn werk voor José James. Daarnaast speelt hij al meer dan tien jaar in de New Yorkse afrobeatband Akoya Afrobeat. Verder werd hij sterk beïnvloed door het werk van artiesten als Flying Lotus en J Dilla. Tussen al deze invloeden zigzagt hij heen en weer, hetgeen een eclectische mix van jazz, soul, hiphop, afrobeat en elektronica oplevert. In de praktijk komt dit neer op subtiel swingende jazzfunk met constant een vrolijke noot uit de trompet. Hier en daar onder begeleiding van traditionele afrobeat, dan weer vanuit een duidelijke hiphopachtergrond. Zigzagger sluit af met een schitterende versie van Donald Byrd’s Think Twice. Hierbij wordt Koroda bijgestaan door de New Yorkse afrobeatformatie Antibalas die het laat klinken alsof Fela Kuti het jaren geleden in Nigeria heeft opgenomen.

Call Now Button