Telefoon

010-4332610


Adres

Oude Binnenweg 115 Rotterdam


mobile logo

MUZIEKTIP VAN DE MAAND | JUNGLE BY NIGHT – LIVINGSTONE

Livingstone, het negende album van de Amsterdamse formatie Jungle By Night, laat horen dat zij nog steeds heel erg aan het groeien zijn. Ze wijken absoluut niet af van de koers die zij in 2009 ingezet hebben. Hun muziek wordt nog steeds opgebouwd uit de ingrediënten dance, funk, jazz, afrobeat, krautrock en disco, maar het geheel wordt voorzien van bijzonder indrukwekkende spanningsbogen. Deze staan zo strak dat Livingstone lijkt op een open sollicitatie naar het schrijven van filmsoundtracks. Het uit twee delen bestaande Spectacles begint hortende en stotende mystiek en ontwikkelt zich tot een spannende spy theme. De mysterieuze Afrikaanse blaxploitation sound van Hurn In Bell zou niet misstaan in Shaft In Africa. Stromvogel klinkt als een reggaefeestje in Marrakech. De lome laidback groove van het openingsnummer is voorzien van de zeer toepasselijke titel Hangmat. Wederom een uitstekend album van een band die voorlopig nog niet aan het eind van hun mogelijkheden is gekomen. Luister hierboven naar het hele album! 

 

 

BOSQ – LOVE AND RESISTANCE

Bosq was jarenlang het brein achter het dj/remixcollectief The Whiskey Barons. Drie albums geleden besloot hij voor zichzelf te beginnen. Een wijs besloot, want dit maakte hem een van de grote producers in de dancewereld die gebruik maakt van een organische sound. In plaats van het werk te laten doen door een batterij computers, laat Bosq zijn partijen netjes inspelen door heuse muzikanten. Ok, toegegeven, hier en daar worden sommige geluiden versterkt door overdubs en ontkomt hij niet aan het nodige knip en plakwerk, maar over de hele linie hebben zijn producties een opvallend lekker retrogeluid. Love And Resistance volgt het pad van voorganger Celestial Strut met veel disco en Afrikaanse muziek van zanger Kaleta voorzien van een discobeat. Bovendien is duidelijk te horen dat Bosq heel erg is gecharmeerd van de producties van Roy Ayers en Nile Rodgers. Vooral het gitaarslagwerk van de laatste duikt opvallend vaak op. Enige minpuntjes zijn dat zijn trucje op de tweede helft van de cd begint te vervelen en de zang van Nicole Willis.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: BROWNOUT – FEAR OF A BROWN PLANET

In 1990 zag Fear Of A Black Planet van Public Enemy het licht. Ze verzetten zich met vette beats en militante rapteksten tegen het schrijnende onrecht dat Afro-Amerikanen werd aangedaan. De boodschap kwam hard aan in de wereld en ook bij de leden van de latin-funk-soul-breaks formatie Brownout. De politieke boodschap ontging hen enigszins, maar dat heb je als je pas twaalf levensjaren telt en in Laredo, Texas woonachtig bent. Zij werden voornamelijk gepakt door de energie die de muziek uitstraalde. Een kleine dertig jaar later kregen zij van Joseph Abajian, eigenaar van het Fat Beats label, de kans om een coveralbum te maken. Ondanks het feit dat zij eigenlijk een plaat met nieuw eigen materiaal wilden uitbrengen, konden zij deze kans niet laten lopen. Het omzetten van op samples gebaseerd materiaal naar livemuziek bleek een grotere uitdaging dan zij verwachtten. Sommige nummers volgden trouw het basismateriaal, terwijl andere meer als inspiratiebron werden gebruikt. De krachtsexplosies zijn voor een groot deel afkomstig uit de blazerssectie die de originele woede van Public Enemy op eigen manier interpreteert. Na Brown Sabbath vol. 1 & 2, waar de band het repertoire van Black Sabbath onder handen neemt, is dit het derde coveralbum van Brownout. Wij hopen dat er nog meerdere mogen volgen.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: SEUN KUTI & EGYPT 80 – BLACK TIMES

Een week nadat zijn broer Femi het album One People One World uitbracht, komt Seun Kuti met Black Times op de proppen. Beide zoons blijven trouw aan de afrobeat die door hun vader Fela is ontwikkeld. Terwijl Femi door uitbundige blazersarrangementen het geluid vrolijker en heftiger probeert te maken, houdt Seun zich echter stevig vast aan het ingehouden karakter van de traditionele jujuritmes. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij als begeleidingsband Egypt 80, de laatste band van zijn vader, heeft ingehuurd. Deze ervaren muzikanten houden de traditie in stand en laten Seun net als zijn vader klinken. Kleine misser is het gastoptreden van Carlos Santana op Black Times die met zijn testosteron geladen gitaargeluid met de subtiliteit van een kettingzaag door de vredige Afrikaanse muziek heen ragt.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: AMP FIDDLER – AMP DOG KNIGHTS

Amp Fiddler kwam in de schijnwerpers te staan toen hij de rol van toetsenist overnam van Bernie Worrell in George Clinton’s funkbands Parliament en Funkadelic. Daarnaast was hij een mentor voor J. Dilla, Slum Village en Maxwell in hun begindagen, en begeleidde hij artiesten als Primal Scream, Warren Zevon, Seal, en Sly & Robbie. Deze zanger-producer leidt een dusdanig bezet leven dat zijn eigen producties haast een zeldzaamheid zijn. Gelukkig vormt Amp Dog Knights een bijzonder gunstige uitzondering op deze regel. Ammp Fiddler’s specialiteit ligt in de neo-soul die echt swingt door toevoeging van allerhande funky trucjes die hij in de loop van zijn 30-jarige carrière heeft opgepikt. Hoogtepunt is het stomende So Sweet in een remix van Louie Vega van het New Yorkse house-duo Masters At Work. Helaas niet in de dubversie waarmee de meeste funky dj’s hun dansvloer in beweging krijgen. Maar ja, je kan niet alles hebben.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: THE JAMES HUNTER SIX – WHATEVER IT TAKES

James Hunter is een regelmatig terugkerende naam in de muziektips en op de playlist van Sijf. De liner notes op het cd-hoesje waarschuwen de nietsvermoedende luisteraar er al voor: wie James Hunter’s voorlaatste album Hold On goed vindt, zal helemaal niets nieuws vinden in Whatever It Takes. Het zijn precies dezelfde ritmes die je in beweging zetten, en dezelfde teksten die je weg laten zwijmelen. Dit alles gebracht met hetzelfde doorrookte stemgeluid. Nog steeds maakt The James Hunter Six vrolijke, ongecompliceerde, zomerse soul gebaseerd op het geluid van Atlantic Records uit de vroege jaren 60. Er is absoluut niets nieuws onder de zon. En dat is maar goed ook.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: MISTA SAVONA – HAVANA MEETS KINGSTON

 

Hoewel de eilanden Jamaica en Cuba historisch gezien diep met elkaar verweven zijn, is er sinds de jaren 50 nooit meer sprake geweest van muzikale uitwisseling. Dit heeft uiteraard diverse politieke oorzaken, maar de grootste redenen zijn de taalbarrière en het reisverbod dat tussen beide eilanden heerste. De Jamaicaan Mista Savona kwam in 2013 voor het eerst op Cuba en zag direct een muzikale connectie tussen beide eilanden. Enkele jaren later liet hij enkele Jamaicaanse muzikanten waaronder het legendarische ritmetanden Sly & Robbie, percussionist Bongo Herman, en gitarist Winston ‘Bopee’ Bowen naar de befaamde Cubaanse Egrem Studio komen om met plaatselijke helden Havana Meets Kingston op te nemen. Een juist besluit, want het spelplezier druipt eraf. Bekende Cubaanse melodieën worden ondersteund door traditionele Jamaicaanse rootsreggaeritmes die het geheel een flinke oppepper geven. Het resultaat is het allerzonnigste project van 2017.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: SHARON JONES & THE DAP-KINGS – SOUL OF A WOMAN

Sharon Jones stierf in 2016 aan de gevolgen van alvleesklierkanker. Desondanks was het jaar ervoor een van haar meest energieke jaren. Onvermoeibaar bestormde ze podia over de hele wereld, ze was het onderwerp van de documentaire Miss Sharon Jones!, en ze zag ook nog tijd om haar laatste album Soul Of A Woman op te nemen. Deze plaat opent met Matter Of Time, een vrij naïeve, doch optimistische soulsong met de boodschap dat het niet lang zal duren voordat er vrede op de wereld is. Vervolgens slaat zij de rhythm’n’blues weg in met Sail On! dat lijkt of het geschreven is voor James Hunter die zich tegenwoordig ook in de stal van de Daptone artiesten bevindt. Verder nog het vrolijke Rumors en de sixtiessoul van Searching For A New Day. De rest van Soul Of A Woman is gevuld met stemmige ballads. Al met al een waardig afscheid van een grootse soulzangeres die pas laat tot bloei kwam.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: SWEET PEA ATKINSON – GET WHAT YOU DESERVE

Sweet Pea Atkinson maakt in de jaren 80 furore als leadzanger van Was (Not Was). Deze band scoorde een enorme hit met Walk The Dinosaur. Het is echter alweer 35 jaar geleden dat deze markante zanger zijn laatste soloalbum uitbracht. In de tussentijd verdiende hij zijn geld als zanger bij Lyle Lovett’s band en met gastbijdragen op albums van onder meer Bob Dylan, Solomon Burke, en Bonnie Raitt. Atkinson werd geronseld voor Blue Note door oud-werkgever Don Was die daar inmiddels de scepter zwaait. Hij was tevens verantwoordelijk voor de productie van drie nummers. De overige zeven werden door Keb’ Mo’ geproduceerd. Get What You Deserve staat vol met funk, soul, en blues voor een groot deel in een jaren 60, begin jaren 70 jasje, perfect op maat gesneden voor Atkinson’s rauwe bluesstem. De kans is groot dat zijn solocarrière na dit album pas echt goed op gang komt.

Luister hier naar Sweet Pea Atkinson’s versie van You Can Have Watergate, origineel uitgebracht door James Brown & The JB’s.

MUZIEKTIP VAN DE MAAND: LEON RUSSELL – ON A DISTANT SHORE

On A Distant Shore, het laatste album van zanger Leon Russell, werd tien maanden na zijn dood in november 2016 uitgebracht. Het openingsnummer en tevens de titelsong laat horen dat hij zijn eind zag naderen. Met zijn gruizige, gebroken stem die overigens altijd zijn handelsmerk was geweest, zingt hij weemoedig: “Sounds like a funeral for some person here and I might be the one.” en “I hear the sound of violins, is this how there story ends? And I’m lost on a distant shore.” Het maakt op pijnlijke wijze duidelijk dat hij wist dat hij niet lang te leven had. Voor de nieuwe nummers haalde hij zijn inspiratie vooral uit Amerikaanse jazz en pop standards. Verder nam hij nieuwe versies op van zijn klassiekers This Masquerade, Hummingbird en A Song For You. Alle songs werden voorzien van schitterende strijkersarrangementen van Larry Hall. On A Distant Shore is een van Russell’s beste albums van de laatste jaren en een bijzonder waardig afscheid. Aan welke kust hij zich ook bevindt, hij zit daar waarschijnlijk met een enorme grijns op zijn gezicht.